ΑΝ ΔΕΝ ΧΤΙΣΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΣΟΥ ΕΔΩ ΚΑΤΩ ΣΤΗ ΓΗ...
ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΕΙΣ
Το βάπτισμα από άνωθεν.
Και η σύντηξις των πνευμάτων σε ένα.
Το φως δεν προσθέτει γνώση αλλά αφαιρεί το σκοτεινό φως της άγνοιας του νου.
Την πρώτη φορά, ο Ιωάννης της γης, βάπτισε τον Κύριο.
Αυτή τη φορά ο ουρανός σας βαπτίζει, με το ουράνιο νερό του Ιωάννη, με τον Λόγο του πυρωμένου Φωτός που τον αναγεννά ως τέλειο άνθρωπο και δεν τον καίει, αλλά του χαρίζει ζωή αιώνιων, μεταμορφώνοντας τον σε Υιό του Φωτός. Όπως ο Κύριος Ιατρός της ψυχής μας υποσχέθηκε (Ιατρός =Ιησούς) .
=
Ο Ιωάννης ο βαπτιστής, είναι το ένα και το αυτό πρόσωπο με τον προφήτη Ηλία, σε πνευματική τάξη εντός της κάθε ανθρώπινης ψυχής.
Ο Ιωάννης είναι αυτός που με τον λόγο φωτίζει τον συνάνθρωπό του, και αυτός ακούει, μαθαίνει, και ‘’ΜΕΤΑ ΤΟ ΝΟΕΙ’’.
Και πώς γίνεται αυτό?
Ο κάθε άνθρωπος, άσχετα ποια οδό ακολουθεί στην ζωή του...μέσα του έχει τον πατέρα θεό, αυτόν δηλαδή, που οι γραφές λένε: "αυτό που εργάζεται για την σωτηρία της ψυχής του ανθρώπου, είναι ο θεός και όχι ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος όμως, παράλληλα έχει την εξουσία της ίδιας του της ουσίας, δηλαδή την ελευθερία να διαλέξει μόνος του όποια οδό θέλει και ακολουθεί.
Παράλληλα δε ο κάθε άνθρωπος είναι γαλουχημένος από την παιδεία του να πιστεύει σε "κάτι" που είναι το "όρος" ή ο "βωμός" αν θέλετε του πιστεύω του.
Εδώ στη γη λοιπόν αδέλφια μου εμείς έχουμε το πιστεύω του Α και του Ω.
Του θεού που και τότε ο προφήτης Ηλίας κήρυξε.
Η σημερινή εκκλησία της Ελλάδος είναι ο διδάσκαλος σας και όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως το πώς και το πόσο πιστεύετε, έχετε για θυσιαστήριο σας, την ξύλινη γνώση της κατάρας τους, του ψεύτικου θεού του ΒΑΑΛ που προσκυνάνε... Δεκάδες τόνους γραφές να μου φέρετε και να βρέξετε τα δικά μου ξύλα… χε χε χε, εγώ το χρυσό μοσχάρι του κεφαλιού σας, με την μαύρη μου φωτιά το καίω…
Και τους ιερείς του μυαλού σας τους σφάζω μέσα στο ψέμα τους, ντάλα μεσημέρι…
Στο όνομα των ουρανών και της ιεροσύνης της τάξης Μελχισεδέκ. Στο όνομα της ομοούσιου και αδιαιρέτου αγίας μας Τριάδος, Έλληνες…
Σπάω το εγώ του προσωπείου σας και στα τάρταρα το σκορπάω και σας βαπτίζω εξ άνωθεν, στο όνομα του Ιησού Χριστού, Ιωάννη.
Διαβάστε το Ευαγγέλιο και θα συνεχίσουμε την διδασκαλία, και για τυχόν απορίες, διαβάστε οποιοδήποτε ελληνικό βιβλίο φιλοσοφίας. Διαβάστε μελετήστε και έχετε άποψη επάνω σε αυτά που σας διδάσκω.
Άκου Ιωάννη και Ιωάννα (εβραϊκά Ιωάννης σημαίνει: αυτό που ελέησε ο θεός). σταυρωμένοι μου βασιλιάδες εδώ στην γη της κατάρας, σας αποκεφάλισαν την γνώση σας (θεοί κατά χάριν γεννημένοι άνθρωποι υιοί του φωτός του = καρποί αγάπης εσμέ), της κεφαλής του θεού που είστε. Στην αντίθετη πορεία της ζωής σας οδηγάνε, και τον θάνατο στα μυαλά, ως θνητοί … με το αγκάθινο στεφάνι για σκήπτρο , και μια κάλαμο για εγώ, σας χρίσανε ως βασιλιάδες, αυτεπάγγελτους σκλάβους.
Να περπατάτε νεκροί μέσα στον τάφο σας, και τυφλοί τον σατανά, σαν τα σκυλιά δεμένοι στα χωράφια τους, ως ζώα να σας έχουνε, και εσείς να τους κουνάτε και την ουρά.
Και το χειρότερο...
Να καυχιέστε ως γραμματείς και φαρισαίοι, δείχνοντας τα καλοδιπλομένα του άδη, σάβανά σας.
.
Ουαί στην μητέρα αυτής της εκκλησίας…
Ο Ιωάννης ο αποκεφαλισμένος εσείς είστε, με την αποκομμένη γνώση του ουρανού. Ξυπνήστε !
Την σήμερον ημέρα, κατέβασα τον Χριστό εαυτό σου Ιωάννη, και την Παναγία από τον σταυρό. Ιωάννα μητέρα Ελληνίδα, από σήμερα εγώ είμαι ο άγγελος του Ευαγγελισμού σου, προς την αναγέννηση του υιού σου.
Μελετήστε το Ευαγγέλιο του Ιωάννη, προσευχηθείτε με ταπείνωση και με μετάνοια, στον πατέρα και μητέρα, θεό αγάπη...
Το κατά Ιωάννη ευαγγέλιο, αρχίζει με τα εξής λόγια ‘’αγγέλους’’…
''Και εν αρχή ην ο λόγος, και εγώ που σου μιλώ είσαι εσύ, γιατί εσύ είσαι αυτό που διαβάζεις, και ο λόγος είσαι εσύ''… ο θεός υιός, ο αναστημένος πια.
.
Συνεχίζεται….
=========
=====
===
Το φώς της μαύρης φωτιάς, των προφητών το μελάνι
Σαν τον αετό έτσι και εγώ, πετώ μέσα στην νύχτα της γης μου και να ψάχνω στο χάος του σκότους, μια σταγόνα αλήθειας, σχίζοντας τις μαύρες κουρτίνες του μετά μου.
Χρόνια τώρα τρυπώντας τις ημέρες και κεντώντας τις νύχτες, στον χρόνο ταξίδια πετώ. Μα άδειο το σύμπαν που αναπνέω και ζω.
Μάταια.. αλήθεια τελικά στον κόσμο αυτό, μόνο στα παραμύθια , εδώ στην γη υπάρχει… ψέλλισα, και πήρα τον δρόμο για το επόμενο βουνό. Παρέα με το εγώ μου και τον φίλο μου, τον κόρακά μου.
Χρόνια τώρα, με ένα σακίδιο στον ώμο μου, τον κόσμο γυρνώ, και όπου πάω, ο κόσμος προφήτη με φωνάζει.
Μα έφτασε η στιγμή να αναπαυθώ, και να γράψω για έναν θεό. Που στον ουρανό, αλήθεια τον λένε, και αγάπη, που όλα τα δημιουργήματα του τα φροντίζει, τα λατρεύει και τα αγαπά.
Και μέσα σε όλα αυτά, και ο θεός, έχει και την γη, με όλα τα υπάρχοντά της,
========
Μέρος 1.
Μία αρετή που χάρισε ο θεός στον άνθρωπο είναι πως τον δημιούργησε κατ΄εικόνα και ομοίωσή του, μα, και του έδωσε και ένα ακόμα πολύτιμο δώρο: ο άνθρωπος, να έχει ελεύθερα την εξουσία της ίδιας του της ουσίας.Μα τί είναι ο άνθρωπος…??
Και τί ό άνθρωπος, αυτό εδώ μέσα στον ουρανό των πάντων θα τον δούμε...
*******
***
*
Μετά από μεγάλο δρόμο μέσα στην ζωή, καθίσαμε μέσα σε ένα μικρό καταφύγιο μαζί με τον κόρακά μου... και ανάψαμε μια μικρή φωτιά, όπου μέσα στην σιωπή, ο κόρακάς μου, άρχισε να μου μιλάει.
Ω! δάσκαλε συντρίμμια η ψυχή σου, ας κάτσουμε εδώ μέσα σε αυτήν την μικρή σπηλιά, και να τα αφήσουμε όλα στα χέρια του θεού, καιρός πια να ξεκουραστείς, και επιτέλους αδελφέ να τα πούμε, να μάθω και εγώ κάτι για σένα…
Τότε, έσκισα το στήθος μου, και έβγαλα από μέσα την καρδιά μου...τότε πήρα το σπαθί μου, χαμογελώντας προς τον κόρακα, και την έσκισα στα δύο... και από μέσα από αυτήν, βγήκε... ένα μικρό λευκό περιστέρι.
Ο κόρακας πήγε να μιλήσει... αλλά τότε το περιστέρι τον διέκοψε, και άρχισε αυτό να του μιλάει…
Κόρακα μου, πτηνό και εσύ του ουρανού. Άλλο μισό του παλιού κακού μου εαυτού.
Αγάπα την καρδιά μου, και κάτσε να ακούσεις μια που το ζήτησες τον πόνο ...και την πληγωμένη αλήθεια που και εσύ ψάχνεις και αναζητάς.***
Ας φέρουμε τον χρόνο, της ονομαζόμενης προόδου στην γη. Όπως οι άνθρωποι σπείραν στην καρδιά της αλήθειας σου, και στην καρδιά του ασκητή…. Που στάζει το αίμα της , στο στόμα της ουράνιας αλήθειας.
Και το περιστέρι τότε παίρνει τον χρόνο, τις κεντημένες τις νύχτες με τις ημέρες και το προχθές των αιώνων. Και το δείχνει στον κόρακα: Πες μου...τι βλέπεις?
Ο κόρακας αμέσως απορημένος απαντά...: την ιστορία.
Τότε το περιστέρι γυρίζει από την άλλη μεριά προς το μέλλον το κέντημα του και το δείχνει πάλι στον κόρακα. Τώρα τι βλέπεις?
Ο κόρακας, σκέπτεται λίγο, το κοιτάζει προσεκτικά και απαντά...: την μουσική, την ποίηση, την φιλοσοφία.
Ο άνθρωπος οπότε τι είναι εδώ στην γη, στο τώρα του?
Απαντά ο κόρακας ξαφνιασμένος με τον ίδιο του τον εαυτό...: Ένας κωμικοτραγικός, κωμωδός του εαυτού του’’.
**Άρα η πρόοδός του είναι??
==''Ο δολοφόνος του τώρα του''… απαντά ο κόρακας.
**Και η ιστορία τι σε δίδαξε??
==''Τελικά η ιστορία, αν δίδασκε κάτι το ωφέλιμο, τότε η κάθε σελίδα της θα είχε το όμοιο της και από την άλλη''.
**Άρα... η ιστορία διδάσκει την διαιώνιση του πνεύματος του κακού.
======
Το ηθικό δίδαγμα πουλάκια μου ποιο είναι τελικά, το είδατε?
Ναι, απάντησε ο κόρακας, το τώρα δικό μου, το μετά του θεού,
Εσύ περιστέρι μου τι λες?
**Ότι το τώρα είναι δικό μου, και το μετά μπορεί να είναι του θεού, αλλά μπορεί να είναι και του διαβόλου.
Το παρελθόν μας παιδιά μου, είναι καρπός της σποράς μας, ο καρπός που φάγαμε από το κτήμα του παρελθόντος μας.
Το μέλλον είναι το ίδιο κτήμα που στο τώρα του επάνω σπέρνουμε του αύριο μας το φαγητό.
***Ναι συμφώνησε το περιστέρι, άλλωστε ότι πιστεύεις θεουργείται.
==Έχεις δίκιο αδελφάκι μου του απαντά ο κόρακας, ότι πιστεύεις γίνεται, ότι δεν έγινε, είναι αυτό που πίστεψες ότι δεν θα γίνει.
Και έγινε.
=========
====
==
μερος : 2
